تبليغاتX
محبت

محبت

عشق و زندگي و محبت

مرثیه

به جست و جوي تو
بر درگاه ِ كوه ميگريم،
در آستانه دريا و علف.

به جستجوي تو
در معبر بادها مي گريم
در چار راه فصول،
در چار چوب شكسته پنجره ئي
كه آسمان ابر آلوده را
قابي كهنه مي گيرد.
. . . . . . . . . . . .
به انتظار تصوير تو
اين دفتر خالي
تاچند
تا چند
ورق خواهد زد؟
***
جريان باد را پذيرفتن
و عشق را
كه خواهر مرگ است.-

و جاودانگي
رازش را
با تو درميان نهاد.

پس به هيئت گنجي در آمدي:
بايسته وآزانگيز
گنجي از آن دست
كه تملك خاك را و دياران را
از اين سان
دلپذير كرده است!
***
نامت سپيده دمي است كه بر پيشاني آفتاب مي گذرد
- متبرك باد نام تو -

و ما همچنان
 دوره مي كنيم
شب را و روز را
هنوز را...

احمد شاملو

+ نوشته شده در  یکشنبه 1384/11/30ساعت 1:19  توسط STJ  | 

دل تنگ

بگذار تا بگريم چون ابر در بهاران

کز سنگ گريه خيزد روز وداع ياران

هر کو شراب فرقت روزي چشيده باشد

داند که سخت باشد قطع اميدواران

با ساربان بگوييد احوال آب چشمم

تا بر شتر نبندد محمل به روز باران

بگذاشتند ما را در ديده آب حسرت

گريان چو در قيامت چشم گناهکاران

اي صبح شب نشينان جانم به طاقت آمد

از بس که دير ماندي چون شام روزه داران

چندين که برشمردم از ماجراي عشقت

اندوه دل نگفتم الا يک از هزاران

سعدي به روزگاران مهري نشسته در دل

بيرون نمي‌توان کرد الا به روزگاران

چندت کنم حکايت شرح اين قدر کفايت

باقي نمي‌توان گفت الا به غمگساران

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1384/11/27ساعت 22:57  توسط STJ  | 

Happy Valentaine Day

و چه زیبا روزیست روز عشاق

« دوستان فرارسیدن روز عشق عاشقان (valentain) به همه عاشقان

تبریک میگم و امیدوارم سال جدید عشقتون رو در کنار معشوقان خودتون

به خوبی و خوشی آغاز کنید و همیشه در کنار هم باشید »

Happy  valentaine

+ نوشته شده در  سه شنبه 1384/11/25ساعت 0:46  توسط STJ  | 

كسي نيست ، با خودم حرف مي زنم

كجا مي روي ؟
با تو هستم
اي رانده حتي از آينه
اي خسته حتي از خودت
كجاي اين همه رفتن
راهي به آرزوهاي آدمي يافتي ؟
كجاي اين همه نشستن
جايي براي ماندن ديدي ؟
سر به راه
رو به نمي داني تا كجا
چرا اتاقت را با خود مي بري ؟
چرا عكس هاي چند سالگي را به ماه نشان مي دهي ؟
خلوت كوچه ها را چرا به باد مي دهي ؟
يك لحظه در اين تا كجاي رفتن بمان
شايد آن كاغذ مچاله كه در باد مي دود
حرفي براي تو دارد
سطري نشاني راهي
خيالت من از اين همه فريب
كه در كتابخانه هاي دنيا به حرف مي آيند
و در روزنامه هاي تا غروب مي ميرند
چيزي نفهميده ام ؟
خيالت من از پنجره هاي باز خانه ي سالمندان
كه رو به از صبح توپ بازي
تا باي باي تيله ها و گلسر هاي رنگي حسرت مي كشند
چيزي نفهميده ام ؟
هنوز راهي از چشم هاي خيسم
 رو به خاك بازي در باغ و
پله هاي شكسته ي روز دبستان
مي رود
هنوز بغضي ساده
رو به دفتري از امضاي بزرگ و يك بيست
كه جهان را به دل خالي ام مي بخشيد
مي شكند
حالا در اين بي كجايي پرشتاب
با كه اينقدر بلند حرف مي زني ؟
تمام چشم هاي شهري شده نگاهت مي كنند
كسي نيست ، با خودم حرف مي زنم

+ نوشته شده در  دوشنبه 1384/11/24ساعت 23:49  توسط STJ  | 

ديگر كدام نسيم نوازشگر 

 به لاله هاي داغدار

تسليت خواهد گفت ؟

آيا كسي چراغ خواهد آورد ؟

تا آنان خويشتن خويش را در آينه ها بنگرند

و يادشان بيايد 

 يادشان 

 كه شب در آستين خويش

چيزي جز مسخ نداشت

+ نوشته شده در  دوشنبه 1384/11/24ساعت 23:30  توسط STJ  | 

اشكي در گذرگاه تاريخ

از همان روزي كه دست حضرت قابيل
گشت آلوده به خون هابيل
از همان روزي كه فرزندان آدم
زهر تلخ دشمني در خون شان جوشيد
آدميت مرد
، گرچه آدم زنده بود
از همان روزي كه يوسف را برادرها به چاه انداختند
از همان روزي كه با شلاق و خون ديوار چين را ساختند
آدميت مرده بود
بعد دنيا هي پر از آدم شد و اين اسباب گشت و گشت
قرنها از مرگ آدم هم گذشت
اي دريغ ، آدميت برنگشت
قرن ما ، روزگار مرگ انسانيت است
سينه دنيا ز خوبي ها تهي است
صحبت از آزادگي پاكي مروت ابلهي است
صحبت از موسي و عيسي و محمد نابجاست
قرن موسي چمبه هاست
روزگار مرگ انسانيت است
من كه از پژمردن يك شاخه گل
از نگاه ساكت يك كودك بيمار
از فغان يك قناري در قفس
از غم يك مرد در زنجير حتي قاتلي بر دار
اشك در چشمان و بغضم در گلوست
وندرين ايام زخهرم در پياله زهر مارم در سبوست
مرگ او را از كجا باور كنم
صحبت از پژمردن يك برگ نيست
واي جنگل را بيابان ميكنند
دست خون آلود را در پيش چشم خلق پنهان ميكنند
هيچ حيواني به حيواني نمي دارد روا
آنچه اين نامردان با جان انسان ميكنند
 صحبت از پژمردن يك برگ نيست
فرض كن مرگ قناري در قفس هم مرگ نيسم
فرض كن يك شاخه گل هم در جهان هرگز نرست
فرض كن جنگل بيابان بود از روز نخست
 در كويري سوت و كور
در ميان مردمي با اين مصيبت ها صبور
صحبت از مرگ محبت مرگ عشق
گفتگو از مرگ انسانيت است

+ نوشته شده در  دوشنبه 1384/11/24ساعت 23:23  توسط STJ  | 

<< این محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است >>

باز هم محرم با همه غمهایش با همه بی وفائیش آمد

عاشورای حسینی دیگری آمد و رفت

و چه زیبا لحظاتی که حسینیان برای شفائت خود شبها و روزها برای

حسین(ع) و عباسش

زینب کبری و علی اکبر و طفل شیرخوارش

عذاداری کردند و بر سینه و بر سر زدن

منم به نوبه خودم فرا رسیدن ایام عذا و غم حسینی رو تسلیت می گم

امیدوارم از مریدان راستین آن حضرت باشیم

+ نوشته شده در  شنبه 1384/11/22ساعت 23:29  توسط STJ  | 

(( فرا رسیدن روزهایه آزادی و آزادگی و دهه فجر رو به همه فجر آفرینان و دوستان خوبم تبریک میگم ))

 

                                             کجایید ای شهیدان خدایی              

                                                                     بلاجویان دشت کربلایی

                                            کجایید ای سبک روحان عاشق      

                                                                     پرنده تر ز مرغان هوایی

                                            کجایید ای شهان آسمانی   

                                                                     بدانسته فلک را درگشایی

                                            کجایید ای ز جان و جا رهیده

                                                                    کسی مر عقل را گوید کجایی

                                            کجایید ای در زندان شکسته

                                                                    بداده وام داران را رهایی

                                            کجایید ای در مخزن گشاده

                                                                   کجایید ای نوای بینوایی

                                            در آن بحرید کاین عالم کف او است

                                                                   زمانی بیش دارید آشنایی

کف دریاست صورتهای عالم

ز کف بگذر اگر اهل صفایی

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1384/11/06ساعت 0:34  توسط STJ  | 

غریبی و تنهائی

درغريبي ناله کردم کسي يادم نکرد

درقفس جان دادم صياد آزادم نکرد

ضربه محکم همه اززندگي سيرم نمود

آرزوي مرگ کردم مرگ هم يادم نکرد

حرف از غريبي زدی !

بگذار تا بگويمت كه اكنون غريبی، آشنا ترين درد من است

و آشنايی، غريب ترين رؤيايم

 بيگانه مباش

 اما سخن آشنايی هم مزن

كه آشنايان بس ناجوان مردانه بيگانه اند

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1384/11/06ساعت 0:14  توسط STJ  |