محبت

من و عشق تو و ياس وترانه

من و عشق تو و صد تا بهانه

من و عشق تو و دوري يارم

من و عشق تو و فكر و خيالم

من و عشق تو و لحظه اي ديدار

من و عشق تو و بوسيدن يار

من و عشق تو و گلاي گندم

من و عشق تو و حرفاي مردم

من و عشق تو و صداي قلبم

من و عشق تو و گريه و خندم

من و عشق تو و درياچه نور

من و عشق تو و دستاي پر زور

من و عشق تو و ريلاي قطار

من و عشق تو و شعراي عطار

من و عشق تو و قلب شكستم

من و عشق تو و صداي خستم

بيا با من كه ديگه خيلي ديره

دلم بي تو زه دلتنگي ميميره

كسي به باغ ايينه سلام هم نميكند
ميان كوچه سار شب دل مرا نميبرد
كسي از اين ميانه ها پي نگاه نور نيست
از اين همه شبان غم درون سايه سار نيست
به وهم هم ز بي كسي گذار اشك ماه نيست
ز غصه هم ز پر كسي درون ما قيام نيست
كسي ز من خبر نشد به غصه ها تبر نشد
كسي از اين گذار غم خبر ز حال من نشد
ز يار هاي پر تنش دلم به خاك و خون شده
قسم به آيه آيه ها دلم ز تو جدا شده

حالم بد نيست غم کم می خورم
کم که نه! هر روز کم کم می خورم
آب می خواهم، سرابم می دهند
عشق می ورزم عذابم می دهند
خود نمی دانم کجا رفتم به خواب
از چه بيدارم نکردی؟ آفتاب!!!!
خنجری بر قلب بيمارم زدند
بی گناهی بودم و دارم زدند
دشنه ای نامرد بر پشتم نشست
از غم نامردمی پشتم شکست
سنگ را بستند و سگ آزاد شد
يک شبه بيداد آمد داد شد
عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام
تيشه زد بر ريشه ی انديشه ام
عشق اگر اينست من رد می شوم
خوب اگر اينست من بد می شوم
بس کن ای دل نابسامانی بس است
کافرم! ديگر مسلمانی بس است
در ميان خلق سر در گم شدم
عاقبت آلوده ی مردم شدم
بعد از اين بابی کسی خو می کنم
هر چه در دل داشتم رو می کنم
يستم از مردم خنجر بدست
بت پرستم، بت پرستم، بت پرست
بت پرستم،بت پرستی کار ماست
چشم مستی تحفه ی بازار ماست
درد می بارد چو لب تر می کنم
طالعم شوم است باور می کنم
من که با دريا تلاطم کرده ام
راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟
قفل غم بر درب سلولم مزن!
من خودم خوشباورم گولم مزن!
من نمی گويم که خاموشم مکن
من نمی گويم فراموشم مکن
من نمي گويم که با من يار باش
من نمی گويم مرا غم خوار باش
من نمی گويم،دگر گفتن بس است
گفتن اما هيچ نشنفتن بس است
روزگارت باد شيرين! شاد باش
دست کم يک شب تو هم شيرين باش
آه! در شهر شما ياری نبود
قصه هايم را خريداری نبود!!!
وای! رسم شهرتان بيداد بود
شهرتان از خون ما آباد بود
از درو ديوارتان خون می چکد
خون من،فرهاد،مجنون می چکد
خسته ام از قصه های شوم تان
خسته از همدردی مسموم تان
اينهمه خنجر دل کس خون نشد
اين همه ليلی،کسی مجنون نشد
آسمان خالی شد از فريادتان
بيستون در حسرت فرهادتان
کوه کندن گر نباشد پيشه ام
بويی از فرهاد دارد تيشه ام
عشق از من دورو پايم لنگ بود
قيمتش بسيار و دستم تنگ بود
گر نرفتم هر دو پايم خسته بود
تيشه گر افتاد دستم بسته بود
هيچ کس دست مرا وا کرد؟
نه! فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!
هيچ کس از حال ما پرسيد؟
نه! هيچ کس اندوه مارا ديد؟ نه!
هيچ کس اشکی برای ما نريخت
هر که با ما بود از ما می گريخت
چند روزی هست حالم ديدنیست
حال من از اين و آن پرسيدنيست
گاه بر روی زمين زل می زنم
گاه بر حافظ تفاءل می زنم
حافظ ديوانه فالم را گرفت
يک غزل آمد که حالم را گرفت:
"ما زياران چشم ياری داشتيم
خود غلط بود آنچه می پنداشتيم"

محبت

غدیر خم

گرمي عشق

وصیت نامه

ای عشق

جان رفت

هملت

درد ناگفته

دشمن و دوست (رهی معیری)

پس از مرگ بلبل

احســــاس

هرزه پو

من و عشق تـــــــــــــــــــو

شکایت

حالم بد نيست

سلامی دوباره ...

مرثیه

دل تنگ

Happy Valentaine Day

كسي نيست ، با خودم حرف مي زنم

ديگر كدام نسيم نوازشگر

به لاله هاي داغدار

تسليت خواهد گفت ؟

آيا كسي چراغ خواهد آورد ؟

تا آنان خويشتن خويش را در آينه ها بنگرند

و يادشان بيايد

يادشان

كه شب در آستين خويش

چيزي جز مسخ نداشت

اشكي در گذرگاه تاريخ

<< این محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است >>

غریبی و تنهائی

عید غدیر

نوشته های پیشین

پیوندها